stuka nieustający chrzęst trybów, niby bicie serca zestarzałego
Stefan Żeromski kurzu obcych gościńców, forsownymi marszami, ślepo wierząc, że Wiedeń jest ich drogą... Z głębiny nocnej dochodził plusk Adygi ujętej w brzegi z granitu. W dole uśpione miasto bieliło się od słabego
w swojej rudawej, spiczastej bródce. - Józef K.? - spytał nadzorca, może tylko po to, aby ściągnąć na siebie jego latający wzrok. K. przytaknął. - Pan jest zapewne bardzo zaskoczony
Cytat
- zapytał, wycierając oczy. - Byłem, obywatelu generale, z sześcioma ludźmi. Gdzie się rzeka zakręca... - Co rzeka! Widziałeś ich? zawołał porywczo i z niepokojem. - Z daleka... - Któż to był?
śniadanie. - Pani Lauro! W takiej postaci? Proszę spojrzeć na mnie okiem uwagi i litości. Czy w takim stanie zabryzgania mogę jechać do Leńca? - Może pan jechać! Jeszcze się tam w Leńcu może
Cytat
przyszwy szły swoim porządkiem, podeszwy swoim porządkiem, a bose stopy w zupełnym odosobnieniu. Bardzo przemókł i przeziąbł do szpiku kości. Któż by zdołał poznać w tym obdartusie byłego prezesa
tego. Proszę teraz odejść. Pielęgniarka stała wyprostowana przy łóżku, zwrócona całą twarzą do wuja, jedną ręką głaskała, jak się K. zdawało, rękę adwokata. - Przy Leni możesz mówić o wszystkim